Συνήθως έχουμε την τάση να λαμβάνουμε τον φόβο ως ένα δυσάρεστο συναίσθημα και δεδομένου αυτής της ερμηνείας μπαίνουμε στην διαδικασία να αποφεύγουμε τις απειλές στο περιβάλλον μας, τραυματισμούς ή ανεπιθύμητα συναισθήματα όπως οι ενοχές και η ντροπή. Ο φόβος βέβαια έχει και πλεονεκτήματα. Οι πρόγονοι μας που βίωναν τον φόβο όταν έρχονταν σε επαφή με επικίνδυνα ζώα είχαν περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν σε σχέση με εκείνους που δεν βίωσαν φόβο (Russell, Masley, & Andrews, 2015). Πολλοί άνθρωποι βιώνουν πολύ πιο έντονα τον φόβο και εκεί μετατρέπεται σε φοβία. Η φοβία ερμηνεύεται ως μια άμεση και έντονη αντίδραση σε ένα αντικείμενο ή σε μια κατάσταση ενώ δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για το άτομο. Στην σημερινή μας καθημερινότητα μπορεί να βιώσουμε έντονη ανησυχία και άγχος εάν δεν έχουμε διαθέσιμα μετρητά για να αφήσουμε tips στον υπάλληλο που μας φέρνει τον φαγητό μας, κάτι το οποίο δεν διαθέτει πραγματικό κίνδυνο. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι περίπου το 75% των ατόμων βιώνουν έντονο φόβο για περισσότερες από μία καταστάσεις ή αντικείμενα. Οι φόβοι μπορεί να είναι περιστασιακοί (π.χ. φόβος πτήσης σε αεροπλάνο), που σχετίζονται με το φυσικό περιβάλλον (π.χ. φόβος για τα ύψη), φοβίες ειδικά για ζώα (π.χ. φόβος για κατσαρίδες) ή φόβος ακόμα και για οποιοδήποτε βήμα εξέλιξης στον επαγγελματικό τομέα (American Psychiatric Association, 2013).
Ενώ πολλά άτομα διαχειρίζονται αυτές τις φοβίες αρκετά αποτελεσματικά για κάποιο χρονικό διάστημα, μπορεί κάποια στιγμή να αρχίζουν να προκαλούν δυσλειτουργία στην καθημερινότητα τους (διαταραχές στον ύπνο, στην διατροφή, στην σεξουαλική ζωή). Είναι πολλές φορές και ένας απο τους βασικούς παράγοντες που μας παρακινεί να αναζητήσουμε βοήθεια για να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας.
Οι μηχανισμοί άμυνας είναι ασυνείδητες διαδικασίες που βοηθούν το άτομο να μειώσει το άγχος όταν έρχεται αντιμέτωπο με αυτό που είναι δυνητικά επιβλαβές. Ένα είδος μηχανισμού άμυνας είναι και η «προβολή». Η προβολή ερμηνεύεται ως η απόδοση μη αποδεκτών προσωπικών χαρακτηριστικών σε εξωτερικά αντικείμενα, πρόσωπα ή καταστάσεις. Αυτό σημαίνει ότι ορισμένα μέρη του εαυτού μας αρνούμαστε να τα δεχτούμε και τα τοποθετούμε σε κάποιον έξω από εμάς. Για παράδειγμα, αν εκνευρίζομαι και θυμώνω υπερβολικά από θορυβώδεις ανθρώπους, μπορεί να προβάλλω το δικό μου κομμάτι του χαρακτήρα που δεν αποδέχομαι, σε άλλους και να μην έχω καλές σχέσεις με μια πιο δυνατή και ίσως πιο ελκυστική πλευρά του εαυτού μου (Martinez, 2002).
Στη θεραπεία χρησιμοποιώντας και την προσέγγιση Gestalt, ο θεραπευτής και ο θεραπευόμενος εξερευνούν μαζί την σημασία του αντικειμένου/κατάστασης, την αντίδρασή του σε αυτό και να μαθαίνει να αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα τι και πως βιώνει ως αφόρητο ή αδύνατο να το αντιμετωπίσει. Η θεραπευτική διαδικασία λειτουργεί σταδιακά καθώς ο θεραπευόμενος χρειάζεται πρώτα να αποκτήσει την απαραίτητη υποστήριξη πριν μπορέσει να αντιμετωπίσει το φανταστικό φοβικό αντικείμενο ή κατάσταση. Τελικά το άτομο μέσω της θεραπείας θα είναι σε θέση να ταυτιστεί με ορισμένες πτυχές του ίδιου του φοβικού ερεθίσματος, και να αρχίσει να «αγκαλιάζει» όσα αφόρητα συναισθήματα έχουν μπει σε καταστολή, ενώ μέσα στην θεραπεία θα βρίσει την υποστήριξη για να το κάνει. Η θεραπεία παρέχει μια ασφαλή και υποστηρικτική διαδικασία για την εκ νέου σύλληψη της ευθύνης το άτομο να συναντήσει τον εαυτό του ως ολόκληρο και όχι σε κομμάτια.
